Single Blog

In de herhaling – Manorexia: een vreemde eend in de bijt

avatar1

Wegens enorm succes plaatsen we dit artikel nogmaals.
In Nederland lijden er ongeveer 5600 mensen aan anorexia nervosa. Van dit aantal zijn er ongeveer 600 jongens die lijden aan deze psychische ziekte. Toch is er bijna geen informatie te vinden over deze groep jongens en zijn er hulpverleners en doktoren die niet weten hoe ze anorexiabij jongens moeten herkennen en behandelen. Anorexia wordt namelijk nog steeds gezien als een meisjesziekte.

Manorexia: een vreemde eend in de bijt

http://www.youtube.com/watch?v=gmK5l1JgmT8

In Nederland lijden er ongeveer 5600 mensen aan anorexia nervosa. Van dit aantal zijn er ongeveer 600 jongens die lijden aan deze psychische ziekte. Toch is er bijna geen informatie te vinden over deze groep jongens en zijn er hulpverleners en doktoren die niet weten hoe ze anorexia bij jongens moeten herkennen en behandelen. Anorexia wordt namelijk nog steeds gezien als een meisjesziekte.

“Op school werd ik gepest, omdat ik een dikke kont had. Ik schaamde me ervoor en begon met afvallen. Na een tijdje begonnen mensen bij mij op school te zien dat ik gewicht verloor en kreeg ik complimentjes over mijn uiterlijk. Door deze complimenten kreeg ik zelfvertrouwen en ging ik steeds maar door met het afvallen. Dit leidde ertoe dat ik als dertienjarige nog maar drieëndertig kilo woog. Doktoren wisten niet wat er met me aan de hand was. Ze dachten eerst aan een lichamelijk aandoening. Het advies was om gewoon meer te eten, maar dat deed ik natuurlijk niet. Aangezien ik niet wilde eten, bleef de situatie zorgelijk. Mijn ouders bleven met mij naar de dokter gaan. Uiteindelijk kwamen ze dan toch achter het echte probleem: het was anorexia.”

Het persoonlijke verhaal van Ron Meijering is een van de vele voorbeelden die er te noemen zijn over jongens met anorexia. Meijering had op een gegeven moment, toen de eetstoornis vergevorderd was, een hartslag van 30 en moest onder hartbewaking. Dit geeft de ziekte het beeld van een sluipmoordenaar. “Je gaat door op je mentale kracht. Je geest is zo sterk, dat het je lichaam verslaat. Ik had dan wel een hartslag van 30, maar ik deed nog bijna alles wat ik normaal ook zou doen. Daardoor is die ziekte ook zo gevaarlijk.”

Meijering vindt dat er op dit moment nog veels te weinig aandacht is voor jongens met anorexia nervosa. Om deze reden besloot hij dan ook een website te starten, speciaal voor jongens met de eetstoornis anorexia nervosa.

“In Nederland wordt anorexia op dit moment alleen gezien als meisjesziekte. Dit terwijl er toch jaarlijks 600 jongens bij komen met anorexia,” vertelt Meijering. Hij zet zich in voor meer bekendheid voor het feit dat jongens ook aan deze eetstoornis kunnen lijden. “Ik dacht dat het tegenwoordig allemaal wel goed geregeld zou zijn, maar dit bleek helaas niet waar te zijn. Sommige hulpverleners weten niet hoe ze anorexia moeten behandelen; op internet is er bijna niets te vinden over het feit dat jongens aan anorexia kunnen lijden en er zijn huisartsen die zich er nog niet bewust van zijn dat jongens ook deze ziekte kunnen ontwikkelen, waardoor er foute diagnoses gesteld worden. De diagnose ‘anorexia nervosa’ zal dan ook niet snel gesteld worden.

Hans Bloks, teampsycholoog van Centrum Eetstoornissen Ursula, denkt ook dat er op dit moment te weinig aandacht is voor jongens met de psychische ziekte. “Ik denk dat vandaag de dag anorexia nog steeds over het hoofd wordt gezien. Gelukkig zijn er in Nederland, van Groningen tot Maastricht, genoeg klinieken waar mensen met anorexia terecht kunnen, maar het is wel belangrijk dat er veel meer aandacht en openheid komt voor deze psychische ziekte. Wanneer er een taboe blijft rusten op jongens die lijden aan anorexia, zullen zij minder snel hulp zoeken en blijft het een groot probleem.”

Bloks kan ook verklaren waarom het aantal gevallen met bijvoorbeeld de eetstoornis anorexia redelijk stabiel blijft. “Er komen jaarlijks steeds nieuwe gevallen bij met de eetstoornis, maar daar staat tegenover dat er ook een aantal oude gevallen geneest van de ziekte. Deze twee variabelen houden het totaal aantal patiënten met de eetstoornis anorexia redelijk stabiel.”

In de verschillende klinieken komt Hans Bloks dagelijks in contact met mensen die zwaar lijden onder anorexia. “Het is een hardnekkige stoornis, omdat veel mensen het moeilijk vinden om te erkennen dat ze lijden aan een eetstoornis. Als de patiënten eenmaal doorhebben dat ze aan anorexia lijden, worden ze vaak angstig, omdat ze een patroon moeten doorbreken dat jarenlang zeer veilig aanvoelde. Daarbij is het vaak een lang proces,” legt Bloks uit. “We hebben nog nooit een patiënt gehad die binnen drie dagen weer buiten stond. Vaak gaat het toch om een lang proces van één tot twee jaar. Er moet namelijk een hele levenswijze worden omgegooid en dat heeft tijd nodig.”

Buiten het feit dat er te weinig aandacht is voor jongens met anorexia, vindt Meijering ook dat er naar de verkeerde problemen wordt gekeken. “Vaak wordt er bij anorexia alleen gedacht aan het probleem met eten. Toch gaat het hier om veel grotere en dieperliggende problemen. Het eten is natuurlijk belangrijk, maar je moet het over andere dingen gaan hebben. Het niet-eten is alleen een bliksemafleider.” Volgens Meijering kampen veel anorexiepatiënten namelijk ook met psychische problemen. “Veel jongens worden gepest of hebben een laag zelfbeeld van zichzelf. Ze beginnen met afvallen, krijgen complimenten, gaan erin door en het punt waarvoor ze ooit begonnen zijn, is dan weg. Het afvallen wordt een doel op zich. Er komt dan een keer een punt dat je leven bestaat uit slapen, niet eten, zoveel mogelijk bewegen en weer slapen.”

De oorzaken voor het krijgen van anorexia zijn bij jongens en meisjes hetzelfde. Toch bestaat er voor jongens, buiten het feit dat ze gepest zijn of dat ze een laag zelfbeeld hebben, nog een andere mogelijkheid waarom ze anorexia kunnen ontwikkelen. “Jongens zijn vaak aan het sporten en zijn daarbij intensief bezig met het ontwikkelen van spieren. Bij dit proces zit vaak een strak eetschema, wat strikt wordt nageleefd. Door dit strikte schema is het vaak zo dat ze te weinig eten binnen krijgen om gezond te blijven. Wanneer zij te lang dit schema volgen, kan het zo zijn dat er langzaam maar zeker een eetstoornis ontwikkeld wordt,” verteld Neimeijer, afgestudeerd in psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen en doet momenteel onderzoek naar anorexia nervosa. “Daarbij komt ook dat jongens elkaar minder snel dingen vertellen dan meisjes, omdat ze altijd een bepaald beeld hoog moeten houden.”

Neimeijer denkt dat de oorzaak van de ziekte ligt bij psychologische problemen. “Mensen met anorexia vinden banen, vrienden en carrière vaak niet meer belangrijk. Het enige wat voor deze mensen nog telt, is hoe ze er uitzien en hoeveel ze wegen.” Anorexiepatiënten dreigen dan ook vaak in een soort sociaal isolement te vallen, waarin niemand ze kan controleren op hun eetgedrag. ”Er wordt vaak de link gelegd tussen de eetstoornis en een verslaving. Op een gegeven moment wordt het een gewone levensstijl en is het moeilijk om deze levensstijl te veranderen.”

Ook Ron Meijering ziet dat het onder jongens niet echt een gespreksonderwerp is. “Meisjes onder elkaar spreken elkaar vroeg of laat wel eens aan en zullen vragen wat er is. Bij jongens is dat niet het geval. Bij jongens is anorexia geen gespreksonderwerp, omdat dan toch altijd de mannelijkheid naar boven komt drijven. Het is natuurlijk niet stoer om als jongen een eetstoornis te hebben. Je wordt al snel gezien als ‘watje‘ dan.”

Bij de behandelingen van eetstoornissen ligt de nadruk nog steeds veel op het aankomen. Ron Meijering bevestigt dat dit ook vroeger zo was. Hij werd in een soort isolement geplaatst, een zeer kleine kamer met een bed en een kast met maar weinig andere voorzieningen. Telkens wanneer hij een kilo aan was gekomen, kreeg hij een presentje. Hij vindt dat de behandeling zich veel meer moet richten op de psychische kant van de ziekte.
Neimeijer waarschuwt hierbij wel dat het wel belangrijk is om het gewicht van de patiënt bij de behandeling wel in de gaten te houden. “Patiënten met ondergewicht zijn niet in staat om normaal te denken. Uit onderzoek met ratten is gebleken dat als ratten geen eten krijgen, ze niet in staat zijn om beslissingen te kunnen maken of helder na te denken. Dit geldt ook voor mensen. Als een anorexiepatiënt niet in staat is om helder na te denken, is het natuurlijk heel moeilijk om de psychische problemen aan te pakken.”

Volgens Ron Meijering is op dit moment nog veel terrein te winnen op het gebied van jongens met anorexia nervosa. “In eerste instantie moet ik zeggen dat mijn eerste missie geslaagd is: het onderwerp jongens met anorexia onder de mensen bekend maken en één jongen helpen met anorexia. Toen ik de website had opgericht had ik nooit verwacht dat er vanuit de media zoveel aandacht zou komen voor dit onderwerp. Ik kan dus wel zeggen dat mijn eerste missie geslaagd is. Toch valt er bij de hulpverlening nog steeds veel terrein te winnen. Als dokters en hulpverleners serieus met dit onderwerp om zouden gaan en hun behandelingen zouden bijstellen, denk ik dat we een grote stap in de goede richting hebben gemaakt.”

Die goede stap heeft Ron Meijering zelf al een kleine vijfentwintig jaar gelden neergezet. Hij won de strijd van anorexia en genas. “Hoe ik ervan af kwam? Ik ging werken. Heel raar ja, maar ik ging werken bij een bakker. Anorexiepatiënten denken vooral aan de omgeving om hun heen, niet aan zichzelf. Bij de bakker kon ik dat ook doen.

Comments (0)

© Copyright 2017 - Stichting Anorexia Jongens