Single Blog

Ruben Yacks – Mijn vriend heeft anorexia, samen zochten ze uit waar dat vandaan kwam

Ruben Yacks maakte samen met Matthijs een documentaire over Matthijs, een goed vriend van hem die aan anorexia leed. Samen gingen ze op onderzoek uit om uit te vinden waar de anorexia toch vandaag kwam en vooral wat het zo hardnekkig maakte. Zo bezochten ze onder andere Ron Meijering en Greta Noordenbos om achter de antwoorden op de vragen te komen. Ruben sprak ook de ouders van Mathijs om zo achter het verhaal van de anorexia van Matthijs te komen.

Matthijs:

“In de auto denk ik na over Rons woorden. Het is misschien naïef, maar ik besef nu pas in hoeverre anorexia gaat over de psyche. In de behandelmethode bij Matthijs zag ik vooral de eetschema’s, de sportinstructrice: allemaal gericht op het eetgedrag. Precies wat Ron hekelt.”

Greta Noordenbos:

“Volgens Greta begint anorexia altijd met hetzelfde patroon: “Het begint altijd met afvallen en controle op het eetgedrag. Dat geeft veel mensen een gevoel van ‘wow, hier ben ik goed in. Ik kan precies mijn calorieën tellen; precies op de weegschaal zien hoeveel ik ben afgevallen’. Het wordt zo heel meetbaar en controleerbaar. Mensen met anorexia kunnen vaak al van nature heel obsessief met iets bezig zijn. Daarnaast zijn ze veelal introverte mensen.”

Ruben verteld:

“Ik heb zijn anorexia ook nooit echt begrepen. Voordat ik aan dit verhaal begon was ik onwetend over de eetstoornis. Ik kende vooral de stereotiepe beelden van magere lichamen en dacht: mensen met anorexia, die zullen van nature vast veel peinzen en snel stresserig zijn. Hoe krijg je jezelf anders zo ver om amper te eten? Die karaktereigenschappen stonden haaks op hoe ik Matthijs zie: als een rustige, positieve en spontane vriend. Iemand die zich niet druk maakt om van alles. Waarom zou juist iemand als Matthijs dit zichzelf aan doen?”

Lees hier over de reis die Ruben en Matthijs samen maakte:

“Ik heb destijds nooit wat gemerkt van zijn anorexia. Matthijs was altijd vrolijk, en niet tot op het bot mager – zoals je vaak op tv ziet.”

“Ik denk dat m’n anorexia nooit helemaal weggaat,” zegt Matthijs plotseling. We zitten in zijn studentenkamer in Breda. Hij is een hechte vriend van me en vorige week hebben hij en ik besloten om samen een verhaal te maken over zijn anorexia-periode. Matthijs was 16 toen hij anorexia nervosa ontwikkelde en anderhalf jaar lang was afvallen zijn grootste focus. Ruim vier jaar geleden werd hij genezen verklaard door een behandelaar – die echter veel op eten focuste, en weinig op de dingen die voor Matthijs veel meer uitmaakten.

 

 

 

 

Bron: tonic.vice.com door: Ruben de Theije

“Hoezo, nooit weggaat?” reageer ik iets te bot. Met een spraakrecorder en twee biertjes op tafel hebben we ons eerste ‘interview’. “Je bent er toch vanaf?” Hij schudt zijn hoofd. “De negatieve gedachtes van de anorexia; er blijft altijd iets van hangen. Ik merk dat ik soms weer neig naar het obsessieve te gaan. Ik probeer dat dan te onderdrukken.” Ik kijk hem verbaasd aan.

“Ik zie Matthijs als een rustige, positieve en spontane vriend. Iemand die zich niet druk maakt om van alles. Hoe krijg je jezelf zo ver om amper te eten?”

Matthijs en ik zijn al sinds onze puberjaren bevriend. We groeiden op in hetzelfde Brabantse dorpje, Rijsbergen. Nu is hij 22, ik 21. Ik heb destijds nooit wat gemerkt van zijn anorexia; niemand in onze vriendengroep wist het. Matthijs was ook niet tot op het bot mager, zoals je vaak op tv ziet.

Ik heb zijn anorexia ook nooit echt begrepen. Voordat ik aan dit verhaal begon was ik onwetend over de eetstoornis. Ik kende vooral de stereotiepe beelden van magere lichamen en dacht: mensen met anorexia, die zullen van nature vast veel peinzen en snel stresserig zijn. Hoe krijg je jezelf anders zo ver om amper te eten? Die karaktereigenschappen stonden haaks op hoe ik Matthijs zie: als een rustige, positieve en spontane vriend. Iemand die zich niet druk maakt om van alles. Waarom zou juist iemand als Matthijs dit zichzelf aan doen?

Nu, zittend aan tafel, legt hij me uit hoe bang hij is voor een volledige terugval. “Ik heb nooit helemaal begrepen waar het vandaan kwam.” “Maar als je dat beter weet,” zeg ik, “kun je dan een terugval voorkomen?” Hij twijfelt. “Ja, ligt eraan wat het is.”

Matthijs’ angst is heel reëel, lees ik later. Onderzoekers van de Universiteit van Cambridge volgden in 2003 en 2004 bijvoorbeeld 51 vrouwelijke anorexia-patiënten, die ontslagen en ‘genezen’ waren verklaard door verschillende ziekenhuizen. Van deze groep viel 35 procent binnen 18 maanden terug in de eetstoornis. We besluiten ons hier de rest van dit verhaal verder op te focussen: de oorzaken van zijn anorexia. Voor hem, om zijn angst voor een terugval te verlichten. En voor mij, om meer te leren over wat hij heeft doorgemaakt, en het taboe op mannen met anorexia – en eigenlijk psychische problemen in het algemeen – tegen te gaan. Voor mij speelt er nog een belangrijke motivatie mee: door de onbekendheid van zijn probleem zag zijn omgeving het niet. En die omgeving was ik.

Lees het complete verhaal op tonic.vice.com

 

Comments (0)

Post a Comment

© Copyright 2017 - Stichting Anorexia Jongens