Single Blog

Reactie uitzending Zembla, de mens of het proces centraal?

Vorige week zond Zembla de uitzending uit ‘Gegijzeld door anorexia’. Hierin laat Zembla de ongelooflijke struggle zien van meisjes met anorexia en de machteloosheid van hun ouders.

Rol behandelaar en begeleiding kliniek?

Wanneer je de uitzending van Zembla bekijkt dan valt vooral één onderdeel op. De sfeer in de kliniek en het gedrag van de meiden onderling. In de kliniek worden ze vaak niet beter, maar is de tendens onder hen om zo ziek mogelijk te zijn of te worden. Er is een onderlinge strijd wie de minste kilo’s weegt en hoe ver je hierin gaat. Wat wordt gemist in de uitzending is welke rol behandelaren en begeleiding heeft in deze destructieve groepsprocessen.

23-10-2019 Door: Ron Meijering en Marleen de Visser – Anorexia Jongens


Wat daarnaast opvalt is dat ouders en meiden het missen gehoord te worden in hun vraag om behandeling en therapie, ook als het gewicht te laag is in de ogen van de behandelaren.

De jeugdpsychiater en kliniek zijn vooral gericht op de somatiek, als gewicht stabiel is volgt het “echte” behandelen. Is het niet zo dat je het een niet los van het ander kan zien?

Een mooi voorbeeld hoe het anders kan zagen we ook. Een gezin koos ervoor hun dochter mee naar huis te nemen door de verslechtering in kliniek. Ze kreeg de vrijheid met het eten in plaats van controle hierover, met een duidelijke afspraak over het gewicht. Dit werkte erg goed voor dit meisje. Dit is een voorbeeld wat we kunnen leren van een individuele case. Namelijk luisteren naar de cliënt.

Denken en handelen in vakjes

Een deel (in de uitzending wordt 25% genoemd) van de anorexia cliënten heeft autisme. Vanuit de verschillende afdelingen wordt er niet samen overlegd. Een voorbeeld van een kliniek is dat de afdeling autisme letterlijk naast de afdeling eetproblematiek zit.
Wat gebeurt er dat er behandeld wordt in’ hokjes ‘ in plaats van de samenwerking met andere afdelingen wordt gezocht? Dit in belang van goede hulpverlening.

Onder dwang voeden

Onder dwang voeden betekent autonomie afpakken, wat een groot dilemma bij ernstig ondergewicht is. Het trauma wat iemand oploopt bij verplicht voeden en wat daardoor aan psychische problematiek kan ontstaan, wordt geen of te weinig aandacht aan gegeven. Greta benoemd heel terecht dat die aandacht er wel voor zou moeten zijn.

Er is een groep ernstige cliënten met meervoudige problematiek waar klinieken geen raad mee weten. Een schrijnend voorbeeld hiervan is het 1,5 jaar lang fixeren van Eef van 17 met dwangvoeding. Een meisje wat zich nog steeds zichzelf beschadigd. Waar zijn we mee bezig een meisje van 17 zo lang op bed te leggen en wat kan er hier anders?

Stuurgroep

Er is een stuurgroep ontwikkeld vanuit de overheid om te onderzoeken wat anders kan. Ze richten zich minder op individuele casussen meer op het beleid. Ze zijn in april gestart, doel is anorexia zorg te verbeteren, hoe is nog onduidelijk.

De psychiater die hierbij betrokken is noemt dat ze niet uitgaan van individuele casussen, maar van beleid. De vraag die wij ons stellen is of er juist van de individuele casussen niet geleerd kan worden en hulpverlening verbeterd kan worden.

Mijn verhaal

Ik ga terug in de tijd, nu al meer dan 35 jaar geleden en zie dezelfde problemen die ik toen ervaarde nog steeds in de hulpverlening.

Voor mij begon de strijd tegen de Anorexia met sondevoeding in het ziekenhuis in Veenendaal. Een ziekenhuis prachtig gelegen in de bossen van Rhenen. Daar kreeg ik precies 100 dagen sondevoeding om weer op gewicht te komen. Eenmaal op gewicht mocht ik naar huis, er was geen medische noodzaak om mij nog langer te houden, maar was ik genezen?

Het tweede ziekenhuis waar ik verbleef was het Streekziekenhuis in Bennekom, ook in de bossen gelegen. Hier moest ik 13 weken isolatie therapie, wat betekent geen bezoek, geen tv, helemaal niets. Alleen een raam om naar buiten te kijken en eten om aan te komen. Dat moest mij afhelpen van het monster anorexia.

Dat hielp niet. Ik kwam aan maar het monster was er nog steeds.
Weet je wat mij echt geholpen heeft? Persoonlijke aandacht, iemand die echt naar mij wilde luisteren. Mij zag als persoon en niet zag als de jongen met anorexia.

Na de isolatie therapie mocht ik nog niet naar huis, ik werd onderdeel van het team in het ziekenhuis. Verpleegkundigen gingen met me wandelen en fietsen en hielp mee met bedden wegrijden. Ook mocht ik mee naar bruiloften van de verpleging.. Dat maakte mij mens. Ik kreeg de overtuiging ‘ik ben iemand’, onderdeel van het echte leven.

Dat gevoel kreeg ik ook toen ik als bakker in Veenendaal bij bakkerij Veldt ging werken. Ook daar was ik onderdeel van een team, een team wat mij waardeerde als mens, als Ronny. Ik kreeg een doel in mijn leven en dat is waar het volgens mij om gaat.

Niet afpakken van de eetstoornis, want wie laat nou het laatste wat jou van de ondergang kan redden los? Niemand toch? Je hebt iets nieuws nodig waar je goed in bent. Iets waar je de dag mee door kan komen, wat je het gevoel geeft dat je er toe doet.

Dat is wat er mis gaat in de hulpverlening. Kijken naar de mens als mens en niet naar het proces. Wat heeft iemand nodig om de eetstoornis los te DURVEN laten?

Een luisterend oor en iemand die echt in je geïnteresseerd en samen de weg van herstel wil aangaan.

Comments (0)