Single Blog

MIKE (20) Had een eetstoornis: ‘ik dacht dat het niet kon, want het ging altijd over meisjes’

Mike wist dat zijn obsessie met zijn gewicht en eten niet normaal was. Maar het duurde lang voor hij aan een eetstoornis dacht: ‘Daar werd altijd in de vrouwelijke vorm over gepraat.’

Bron: Linda Nieuws – Lisa Koetsenruijter

Hij doet nu zijn verhaal om te laten zien dat het niet alleen een meisjesziekte is.

Pijn vergeten
Zijn obsessie met afvallen begon in de brugklas. “Ik ben altijd een gevoelig persoon geweest. Trek me veel aan van slecht nieuws of nare opmerkingen. Daar wilde ik me voor afsluiten. Mezelf pijn doen bleek een goede manier om de pijn van buiten te vergeten. En dat ging ik doen door te stoppen met eten. Ik was toen iets gezet, en besloot samen met een vriendin dat ik wilde afvallen. Dat hebben we heel lang volgehouden.”

Droge crackers
Hij zorgde ervoor dat hij zo weinig mogelijk at, zonder dat zijn omgeving iets doorhad. “’s Ochtends begon ik met een halve appel. Vaak nam ik niks mee naar school, of alleen droge crackers. Ik had met mezelf afgesproken dat ik zo normaal mogelijk zou avondeten, om het niet te laten opvallen. Soms zei ik wel dat ik me niet lekker voelde.”

Positieve reacties
In korte tijd ging hij van 72 naar 54 kilo. Uit zijn omgeving kreeg Mike voornamelijk positieve reacties op zijn gewichtsverlies. “Op school zeiden ze dat ik er zo goed uit zag, gaven ze me complimenten over hoe veel ik was afgevallen. Dat ik dat wilde, was onder mijn vrienden ook geen geheim.”

Knop om
Toen zijn obsessie hem ongelukkig begon te maken, en hij besefte dat het zijn leven beheerste, had Mike door dat het mis was. “Ik woog mezelf een paar keer per dag. Ging vijf keer per week sporten. Tijdens dat sporten werd ik soms licht in mijn hoofd. Er ging een knop om: er is iets met me aan de hand. Maar aan een eetstoornis dacht ik niet. Dat kon niet, want ik was geen meisje.”

Naar de dokter
Mike probeerde eerst zelf aan zijn gedrag te werken, maar het lukte hem niet om de controle los te laten. “Dan besloot ik een boterham te eten, maar dan wel met kipfilet, want daar zaten weinig calorieën in.” Twee jaar geleden ging hij studeren. “Ik wilde meer genieten. Maar de oorlog in mijn hoofd was erger dan ooit, ik wist niet wat ik ermee aan moest.” Hij ging naar zijn ouders. “Ik wil naar de dokter, zei ik.”

Ziek in je hoofd
“Mijn moeder schaamde zich: ze had het nooit gemerkt. Mijn ouders zeiden dat ze nooit de link hadden gelegd naar een eetstoornis, omdat ik een jongen was.” Ook vrienden waren verbaasd. “Die zeiden wel: nu valt het allemaal op z’n plek. Zo’n ziekte speelt zich in je hoofd af, dat is het lastige.”

Lees verder op LindaNieuws

Comments (0)

© Copyright 2017 - Stichting Anorexia Jongens